برچسب‌ها

,

حس وحشتناکیه وقتی می‌بینی فیس بوک بهت کسی رو معرفی می‌کنه که باهاش 20 تا دوست مشترک داری.
به مونیتور خیره میشی و تو دلت میگی از بین اون 20 تا دوست مشترک چند تاشون واقعاً دوست من یا دوست اون یکی هستند؟
و بعد که یادت میاد دو هفته بیشتره که شارژ دو تومنی ایرانسلت تموم نشده،
و یا اینکه آخرین باری که از خونه برای دیدن یک دوست و تفریح بیرون رفتی مال یک ماه پیشه،
دلت می‌خواد دو تا پا که داری هیچی،
پاهای اون 20 نفر مثلاً دوست مشترک رو هم قرض بگیری،
و تا جایی که می‌تونی بدوی و فرار کنی از این روابط مسخره‌
که فقط باعث میشه دیگران به طرز احمقانه‌ای فکر کنند تو تنها نیستی،
ولی خودت رو از درون خرد و خراب می‌کنه.
که اگر اینجا جلوی تعداد دوستان من یه عدد 2 یا حتی 3 رقمی نوشته،
پس چرا من این همه حرف نزده تو گلوم دارم؟
یا چرا گاهی دلم می‌خواد به جای مرور خاطرات تکراری و گرد و خاک گرفته‌ی قدیمی خاطره‌ی جدید داشته باشم؟
همش خیره میشی به این عدد بزرگی که تعداد دوست‌های تورو مشخص می‌کنه
و هی به وسعت تنهاییت اضافه میشه…
.
.
.
به قول یه مرد بزرگ،
این روزها دوستی فقط یک توهم شیرینه…‏ 

 

Advertisements